home
Oude Kerk Voorburg
Oude Kerk Voorburg 1
  • Zo 19 Nov 10:00 - Diensten >>>
aankondiging
Protestantse Gemeente Voorburg

Leneke Marchand en Giel Schormans

Interview gegeven voor het wijkblad Rond de Oude Kerk (maart 2017)

 

predikantenHet lieflijke Friesland verruilden ze voor het ‘wilde westen’. Althans, zo voelden hun voormalige gemeenteleden in Workum het. Onze nieuwe dominees Giel Schormans (42) en Leneke Marchand (41) en hun kinderen Anna, Pieter, Frederiek en Josephine zijn naar de Oude Kerk in Voorburg ‘geroepen’. Wat bezielt dit predikantengezin?

De dag van het interview is de trouwdag van Giel en Leneke. Vanavond maken drie van hun vier kinderen (de jongste van één is nog wat jong) een romantisch diner voor ze. Leneke lacht: ‘Volgens mij is het belangrijkste gerecht: tomatensoep met balletjes.’

Met baby Josephine op de arm, heeft Giel de deur van de lichte pastoriewoning aan de Parkweg geopend. De geur van verse verf en net gelegd eikenhout is symbolisch voor de nieuwe fase die het domineesgezin en hun gemeente ingaat.

Verschillend geloof?

Eerst een blik op de achtergrond van dit echtpaar. Hun religieuze basis is verschillend. Kan dat wel in een predikantenhuwelijk?

‘Mijn vader, ook predikant, was van oorsprong Rooms-katholiek en mijn moeder gereformeerd. Dat was voor hen weleens “zoeken”,’ zegt Giel. ‘Uiteindelijk werden wij een hervormd gezin.’

Leneke komt uit de hoek van de gereformeerde Bond en vertelt: ‘We leerden elkaar kennen in het bestuur van onze theologische studievereniging in Utrecht. Toen we een relatie kregen, bleken onze verschillende achtergronden geen probleem, eerder aanvullend.’

Op de vraag hoe ze hun religieuze uitgangspunt nu zouden typeren, antwoordt ze: ‘Vrolijk orthodox! Vrij vertaald: traditioneel, maar open in het Christelijk geloof. En die richting voelt goed. Want dat ik als vrouw nu op de kansel kan staan, was bij de Bond niet mogelijk geweest…’

predikanten op fiets150 procent

Ook in Workum werkten Leneke en Giel samen in een 150-procentsfunctie. Leneke: ‘Dan blijkt aan het begin dat je twee perspectieven brengt, maar wel vanuit een gedeeld fundament. Giel had al jaren ervaring als predikant, terwijl ik net was afgestudeerd en daarna een jaar in het onderwijs zat.’

Hoewel ze nooit een officiële taakverdeling maakten, richtte Giel zich langzamerhand meer op beleidszaken en procedures, en Leneke focuste op redactionele werkzaamheden. ‘Maar natuurlijk hebben we overlappend werk, zoals het pastoraat. Maar wel met – heel strikt – ieder zijn eigen wijk,’ zegt Giel. Wel realiseren ze zich dat je in de diverse rollen als echtgenoot, ouder én collega alert moet blijven in het onderlinge contact, omdat er nauwelijks scheiding is tussen werk en privé. ‘Aan de andere kant: samenwerken is ook heel praktisch. Als je in één huis woont, hoef je nooit een vergadering te plannen.’

Advertentie verwoord vanuit de Bijbel

Workum beviel het hele gezin prima. Ze waren niet op zoek naar een nieuwe gemeente. Vanwaar dan de overstap naar onze gemeente? Leneke: ‘Het kwam op ons pad, wat we achteraf zagen als een roeping. Mijn oog viel ineens op een advertentie in het blad Woord & Dienst waarin twee dominees werden gevraagd voor “een nieuw élan” in de Oude Kerk in Voorburg. De open, belijdende toon, verwoord vanuit de Bijbel en Jezus Christus, viel mij op. Meestal zijn advertenties wat algemener opgesteld.’

Giel: ‘We hadden vervolgens inhoudelijke, prettige sollicitatiegesprekken met herkenning in geloof en een heldere procedure. Afgelopen zomer hoorden we dat ze met ons verder wilden. Verhuizen werd dus een serieuze optie. Spannend, want grote kans dat deze aankondiging bij onze schoolgaande kinderen een “slecht nieuwsgesprek” zou worden...’

Belabberd nieuws

Het echtpaar Schormans-Marchand heeft vier kinderen: Anna (13), Pieter (11), Frederiek (9) en Josephine (1). Hun reacties op de aanstaande verhuizing verschilden. Leneke: ‘Natuurlijk wisten ze allemaal dat veranderen van gemeente bij een domineesgezin hoort. Maar ja, toen het zover was, moesten we allemaal toch even slikken.’ Giel bevestigt: ‘Zeker Anna. Zij was als een vis in het water op haar middelbare school in Leeuwarden met allemaal leuke vrienden. Voor haar was dit verhuisbericht echt belabberd nieuws. Gelukkig is het tegenwoordig gemakkelijk om contact te houden via mail, WhatsApp en social media, dat scheelt. En de twee dagen dat ze op het Christelijk Lyceum in Delft is geweest, zijn gelukkig goed bevallen.’

Frederiek en Pieter gaan inmiddels naar de Groen van Prinstererschool. Beiden hadden niet veel moeite met de move. ‘Pieter wilde sowieso graag naar de grote stad, dus hij zit hier goed,’ zegt Leneke. ‘En meteen blijkt het voordeel al, want hij gaat deze week met school naar de Ridderzaal! Zoiets had in Friesland niet gekund.’

predikanten2Identiteit

Hoe kijkt het domineesechtpaar aan tegen hun nieuwe gemeente. Hebben ze een bepaald plan of voornemen?

‘Nee, we gaan niet zozeer planmatig te werk,’ zegt Giel. ‘Het wordt geen herhaling van Workum. Eerst willen we aanvoelen wat hier leeft, wat er eventueel nodig is. We gaan kijken naar het DNA van deze kerk en samen met de gemeenteleden nemen we daar de tijd voor.’ Leneke vult aan: ‘Onherroepelijk kom je dan bij de vraag: wie zijn we als kerk, wat is onze identiteit? Het is goed om daar mee bezig te zijn.’

Straatpastoraat

Hun voormalige kerkgemeente in Workum zag het gezin Schormans-Marchand met lede ogen vertrekken. ‘Ze vragen zich oprecht af waaróm we gaan; we zullen in het westen wel familie hebben wonen? En weten we dat het “daar” écht anders is?,’ lacht Leneke geroerd.

Zelf zijn ze nieuwsgierig afwachtend. Bijvoorbeeld of ze hier ook extra tijd moeten inplannen, zodra ze zich op straat begeven. Giel legt uit: ‘In Friesland werden we regelmatig aangesproken. Straatpastoraat, noemden wij dat. Zowel van bekenden als onbekenden (“U bent toch van de kerk?”) hoorden we enthousiaste verhalen; die is geboren, die is genezen. Maar we werden ook aangeklampt door mensen in paniek; “Mijn zoon is aan de drugs, wat moet ik doen?”’

En dan de omgeving… Over het verruilen van de koeien en meren voor torens en snelwegen, zegt Leneke: ‘Ik was inderdaad bang de Friese wateren te missen. Maar hier hebben we de zee! In Voorburg denk ik die al te voelen in het licht en de lucht. Dat is fijn. Veelbelovend!’

 

Pieter, Anna, Josephine en Frederiek

 

kinderen predikantenAllemaal:

- Samen zingen! Regelmatig in de auto om een huilende Josephine in slaap te krijgen – en te houden (soms vinden de kinderen dat gênant, zeker bij het stoplicht!) Maar ook na het eten zingen ze ‘als een Von Trapp-familie’ vaak bij de piano, terwijl Anna speelt.

- Wandelen, bij voorkeur in hun favoriete Frankrijk

Giel: wielrennen en hardlopen

Leneke: lezen van (internationale) literatuur

Anna: pianospelen, badmintonnen

Pieter: gitaarspelen, skateboarden, windsurfen

Frederiek: vioolspelen, (zoekt nog een sport)

Josephine: in de box spelen, meewandelen bij papa of mama in de rugdrager

 

interview door Margriet Zuidgeest

Foto’s dominees: Arjan van Mourik

Foto kinderen: Familie Schormans-Marchand